Hindistan'da "fakir" denilen birtakım kimseler vardır ki bunlar kendi kendilerine türlü eziyetler yapmaya alış­mışlardır. Bunların hünerlerine "fakirizm" denir.

"Fakir" her acıya, her yoksulluğa dayanabilen kimsedir. Bir çeşit tarikat sayılan fakirizmin en önemli özelliği bedene eziyet ederek ruhu rahata kavuşturmaktır. Fakirizm sabır ile sıkıntıya katlanmayı emreden Hindu dinlerinden doğmuştur. Başka ülkelerde de fakirizmi benimseyip fakir­lerin hayatlarını taklide kalkanlar çıkmışsa da, bunlar Hintli fakirlerin yerini alamamışlardır. Hindistan'ın yerlisi, dedelerinden aldığı dini eğitimle esasen kendi kendine ezi­yete alışmıştır.

Hintliler eski ruh ve felsefelerini kolay kolay unutamadık­ları için, fakirizm bu ülkede hâlâ rağbet görmektedir. Bir Hintli karşısındakine değil hep kendi kendine eziyet etmek­le, güçlükleri yenmeye çalışır. Fakirizmi doğuran da, yaşa­tan da bu ruhtur. Hintliler, dinin telkinleriyle, vücutlarını eziyete sokmaya alış­mışlardır.

Fakirizmde en yüksek ibadet bedene eziyettir. Çünkü fakirlerin inançlarına göre, hayat ruhun zindanıdır. Tabiat ile beden ruhun en büyük düşmanlarıdır. Ruh kutsal, görünmez bir varlıktır. Bunun için, bedeni eziyete sokmalı, onu elden geldiği kadar çok üzerek eritmeli ki, ruh mutlu olsun.

İşte bu inançlarla yetişen fakir, artık kendini eziyete sokmak için en akla hayale gelmez çarelere başvurur. Bir ağaç dalına kendini baş aşağı asar, vücudu­na yüzlerce çivi sokar, çivilerin üstüne yatar, günlerce kımıldamadan kalır, omuzla­rına kadar toprağa gömülüp günlerce kımıldamadan kalır, aç, susuz yaşar.

Fakirler normal insanları şaşkınlık içinde bırakan bu işkenceleri yapabilmek için, yıllarca çalışırlar. Batı dünyası fakirizmin sırrını hâlâ çözememiştir. Zaman zaman fakirliğe özenenler de çıkar. Hintli fakirler her gittikleri yerde hünerlerini göstererek büyük kazançlar sağlarlar. Fakirizm dünya edebiyatında, mizahında geniş yer tutar. Bugün artık Hindistan'da da fakirlerin sayısı çok azalmıştır.